Als ze mij niet zien, kunnen ze ook geen mening over me hebben…

Draag jij een masker?
28 maart 2017
Vloek of les?
29 mei 2017
Toon alles

Als ze mij niet zien, kunnen ze ook geen mening over me hebben…

Als ik me verstop, dan zien ze me niet en kunnen ze ook niet over mij oordelen…

Waarom richt ik me eigenlijk op het thema zichtbaarheid?
In eerste instantie omdat ik zoveel links zag tussen zingen en ondernemen, tussen zang en zelfvertrouwen én tussen zang en zichtbaarheid. Maar iets komt nooit voor niets op je pad… Er zit bijna altijd ook een uitdaging voor jezelf in óf die uitdaging is er ooit geweest.

Zo ook bij mij. Vroeger was ik namelijk helemaal niet zichtbaar. Ik was een stil, verlegen meisje dat je sowieso niet hoorde in de klas. Thuis had ik mijn mond trouwens altijd open (tot vervelens aan toe bij mijn ouders ;-)), maar op school paste ik mij aan. En in andere situaties buitenshuis ook voor zover ik me kan herinneren. Ik kon goed leren en vond dat ook leuk. Ik hield me braaf aan alle regels.

Maar als je me nu kent, weet je dat ik helemaal niet dat stille, verlegen meisje ben. Integendeel. Waarom was ik toen niet mezelf? Ik heb altijd mijn best gedaan om ergens bij te horen, bij mensen met wie ik me misschien eigenlijk helemaal niet kon identificeren. Tsja, wat wist ik daar nou van op die leeftijd? Op die leeftijd wil je sowieso vaak maar één ding en dat is dus ‘erbij horen’. En blijkbaar probeerde ik me daarin zoveel aan te passen, dat ik niet mezelf was en ik geloof dat wanneer je niet jezelf bent, je nooit echt kunt opbloeien. Ik verstopte wie ik daadwerkelijk was, om maar niet anders of vreemd of slimmer of wat dan ook te zijn. Gewoon, net zoals zij.

Dat ging zo door tot in de 3e klas van de middelbare school, daar kreeg ik een groepje vriendinnen bij wie ik wél mezelf durfde te zijn. En zelfs toen ik het jaar daarop van school veranderde, omdat ik van het Gymnasium naar het Atheneum ging, kreeg ik al snel weer nieuwe vriendinnen en kon ik mezelf zijn. Spontaan, open, vrolijk.

Daarvoor stond ik wél al graag op het podium. Daar kon ik lekker mezelf zijn en… werd ik gezien. Ik wilde gezien worden.

En nu… worstel ik juist wel eens met de keerzijde van zichtbaarheid. Want wanneer je gezien wordt, vinden mensen ook van alles van je. Hoe meer je gezien wordt, hoe meer mensen een mening over je hebben. Maar wat mij daarbij helpt, is héél dichtbij mezelf te blijven en mij te realiseren dat het ALTIJD iets over de ander zegt en niet over mij. In ieder geval niet zolang ik (bij) mezelf blijf. Dan weet ik dat het goed is wat ik doe, want ik doe het vanuit mijn hart. En weet ik dat ik niks hoef met de mensen die mij niet waarderen zoals ik ben. Dat dat ook helemaal niet nodig is.

Én: wanneer je je sterk genoeg voelt, kun je het aan. Het is even klote, soms behoorlijk zelfs, maar wanneer je voldoende veerkracht hebt, kun je het ‘handlen’.

Wees je dus bewust van de keerzijde van zichtbaarheid, maar laat je er zeker niet van weerhouden zichtbaar te zijn. Je mag jezelf laten zien, helemaal zoals je bent. Maar daarvoor is het wel belangrijk te weten wie jij dan eigenlijk bent en wat je wilt laten zien aan de buitenwereld. Waarom je doet wat je doet.

Ben jij je daar bewust van? Weet jij nog wie je bent, onder al die laagjes? Jou ware ik, je diepste kern? Dat is wie jij BENT! Jij mag er zijn, jij mag stralen! Laat jezelf zien, maar wel zoals jij bent; niet zoals anderen jou willen zien. Je hoeft jezelf niet anders voor te doen dan je bent. Just. Be. You.