Aan het einde van de avond was ik mijn stem kwijt

Eén simpele stap veranderde mijn leven
26 juni 2018
Wat als opgeven een optie is?
20 augustus 2018
Toon alles

Aan het einde van de avond was ik mijn stem kwijt

Heb jij dat ook wel eens? Dat je stem zomaar wegvalt, begint te haperen, overslaat, dat soort dingen? Vast wel eens. En soms kun je het niet verklaren; geen verkoudheid of zwaar avondje stappen, maar gewoon zomaar. Of… zit er toch iets achter? Het zou namelijk heel goed kunnen dat je gespannen bent. Ergens zenuwachtig voor bent. Of dat je bepaalde emoties wegstopt.

Een aantal keren heb ik met een big band opgetreden. Fan-tas-tisch. Al vanaf de eerste repetitie was ik zwaar onder de indruk. Zoveel muzikaal ‘geweld’, ik werd bijna letterlijk omver geblazen. Wat een genot om hier tussen te staan!! En wat een eer dat ik met zo’n geweldige band mocht zingen! Een paar keer heb ik met ze opgetreden en ook dat was iedere keer weer een feestje. Naast solonummers deed ik ook bij een aantal liedjes mee als backing vocal. De laatste keer dat ik met ze heb opgetreden was begin vorig jaar. Ik had er net als altijd weer heel veel zin in. De andere zangeressen en ook sommige muzikanten waren een beetje tot heel erg zenuwachtig. Oef, wat was ik blij dat ik dat niet meer had! Die vreselijke zenuwen die ervoor kunnen zorgen dat je het plezier bijna verliest. Dat je vergeet waarom je dit ook alweer doet. Waarom in godsnaam?! En dat je het liefste wil wegrennen. Zulke zenuwen kun je dus echt missen als kiespijn. Wat ik vaak wel een beetje miste, was die gezonde spanning die je vooraf kunt hebben. Kriebels in je buik, adrenaline. Niet alleen een heerlijk gevoel; het helpt je vaak ook nog eens om alleen maar beter te presteren! Die gezonde spanning had ik deze keer wel weer een beetje. Leuk! Nogmaals: ik had er zin in!!

Er was één ding dat de voorpret een beetje verziekte. Al tijdens de repetities overdag begon mijn stem weg te vallen. Ik werd een beetje schor. Oei, beetje rustig aan maar dus, anders had ik ‘s avonds geen stem meer. Maar ondanks dat ik erom dacht, werd het steeds een beetje erger. Nog steeds niet zenuwachtig, maar ik maakte me er wel een beetje zorgen om. Zo wilde ik het liever niet natuurlijk.

‘s Avonds, tijdens het optreden, ging het eerst nog wel. Het klonk niet zoals ik zou kúnnen klinken, maar ik gaf gewoon alles. Maar bij ieder nummer werd het een beetje minder en voor ieder nummer dat ik weer op moest, dacht ik: als dit maar goed gaat. En ná ieder nummer baalde ik dat het steeds minder werd… De laatste twee nummers moest ik er echt uit pérsen, maar ik gaf werkelijk álles dat er nog in me zat! En verder probeerde ik het een beetje te compenseren met mijn performance en heb ik er gewoon een feestje van gemaakt! Want de ‘zorgen’ waren er vooral backstage; eenmaal weer op het podium stond ik iedere keer weer te genieten. Héérlijk!!

De volgende dag was mijn stem helemaal weg. Ik had mezelf helemaal schor gezongen. Ik wist natuurlijk dat spanning vaak op je stem kan slaan, daar hielp ik tenslotte andere mensen mee. Maar hé, ik was totaal niet zenuwachtig geweest, dus dat kon het niet zijn. Toch geforceerd misschien, of ‘gewoon’ een keelontsteking? Who knows. Pas nu zie ik wat het waarschijnlijk wél is geweest.

Ik was dan misschien niet zenuwachtig en heb ook als een malle staan te genieten; ik was wél onzeker. Niet alleen maar doordat mijn stem ‘s middags al begin te haperen. Ik was ook wel een beetje onzeker over mijn kunnen. Ik vond het namelijk altijd wel leuk om mezelf een beetje uit te dagen en nummers te kiezen die buiten mijn comfortzone lagen. Waar ik echt wat voor moest doen zeg maar. Maar dat maakte het altijd wel spannend, want sommige liedjes kon ik dan maar net aan. Ofwel qua hoogte, ofwel qua laagte. En hoewel de zenuwen geen enkele controle op mij leken te hebben, omdat mijn hart niet in mijn keel zat, ik geen buikpijn had, trillende handen of andere ongein, vond ik het best spannend hoe ik het er vanaf zou brengen. En blijkbaar had die onzekerheid toch iets meer grip op mij dan ik dacht, namelijk door in mijn keel te gaan zitten en zo mijn stem te ‘verpesten’. Zonder dat ik het door had….

Ik had niet alleen deze avond last van mijn stem. Als ik verkouden was geweest, bleef mijn keel vaak nog wekenlang een ‘probleem’. En als het niet de verkoudheden waren, dan ‘zal het wel de hooikoorts zijn’. Maar… hoe kan het dan dat ik nog nooit zoveel last heb gehad van hooikoorts als dit jaar, maar ik eigenlijk nooit meer last heb van mijn keel of stem? En nee, ik doe verder niks anders. Geen oefeningen, stem opwarmen, dat soort dingen. Wat ik wel anders doe: ik spreek me uit. Ik zeg het wanneer me iets dwars zit, in plaats van altijd de goede vrede te willen bewaren. Ik laat mijn emoties er zijn, in plaats van het weg te stoppen. Ik kom uit voor waar ik voor sta. Voor mijn mening; voor waar ik in geloof. Wat een bevrijding! En wat fijn om bijna nooit meer last te hebben van mijn stem, want in mijn werk is dit toch één van mijn belangrijkste instrumenten.

Hoe is dit bij jou? Kan het zijn dat je dénkt dat het prima met je gaat, maar er ondertussen iets sluimert waar je je niet zo bewust van bent? Iets waarover je je niet uit durft te spreken bijvoorbeeld. Heb je vaak stemproblemen? Last van je keel? Ga dan eens na bij jezelf: is er iets dat me dwarszit? Durf ik dit uit te spreken? Houd ik me vaak in en ben ik zo niet helemaal mezelf? Ben ik onzeker over mijn kunnen? Vraag ik me af of ik het wel waard ben? Oftewel: durf ik helemaal mezelf te zijn en mezelf te laten horen en zien?

Zo niet, dan help ik je graag verder in mijn training ‘Stem af op je kracht’. Kijk HIER voor alle info en de eerstvolgende data en meld je aan. Zie ik jou dit jaar nog?